Regresja hipnotyczna nie jest „grzebaniem w przeszłości”, tylko precyzyjną pracą z pierwszym wystąpieniem emocji, która do dziś steruje Twoimi reakcjami. Gdy w dorosłym życiu zaciska Ci się gardło przed wystąpieniem publicznym, gdy wybuchasz gniewem albo zamierasz w relacji, często nie reagujesz „tu i teraz”. Reaguje niezaopiekowana część Ciebie. W regresji wracasz po moście emocji do pierwszego momentu, w którym system nerwowy nauczył się: „to jest niebezpieczne”. I dopiero tam wprowadzasz dorosłe wsparcie, którego wtedy zabrakło.

Zapraszam do wysłuchania lub obejrzenia dzisiejszego live, w którym poruszam tematykę Wewnętrznego Dziecka.

Jeśli interesuje Cię ten temat, zajrzyj na mój kanał na YouTube, gdzie znajdziesz pełną playlistę Rozmów o gniewie. Możesz też przeczytać poprzednie wpisy blogowe, w których poruszam ten temat.

Kiedy Dorosły traci stery i nawet o tym nie wie

Z zewnątrz wszystko wygląda normalnie. Masz pracę, obowiązki, relacje, listę spraw do ogarnięcia. A jednak w środku coś nie gra. Reagujesz zbyt ostro. Zbyt szybko. Albo w ogóle nie reagujesz, tylko zamierasz.

I wtedy pojawia się pytanie, które zmienia perspektywę: czy to na pewno reaguje „dorosły Ty”? Czy może stery przejmuje część, która kiedyś musiała działać w trybie przetrwania, ale dziś podejmuje decyzje za Ciebie automatycznie?

„Gdy używamy gniewu do rozwiązywania problemów, stoi za tym niezaopiekowane Wewnętrzne Dziecko.”

To nie jest oskarżenie, tylko diagnoza mechanizmu. Bo jeśli w dorosłym życiu rozwiązujesz sytuacje poprzez schemat „walcz albo uciekaj”, to zwykle znaczy, że gdzieś w środku działa stary system alarmowy.

Po co nam w ogóle regresja, czyli o co chodzi z „byciem dorosłym”

W tym ujęciu dorosłość nie jest metryką. Dorosłość to tryb działania. Dorosła część potrafi:
zobaczyć emocję, zamiast ją wypierać
nie robić z emocji broni
podjąć decyzję z poziomu świadomego wyboru, automatycznie

Regresja hipnotyczna jest narzędziem służącym temu, żeby Dorosły w końcu przejął stery. Nie przez „wzięcie się w garść”, tylko przez spotkanie z tym, co w środku wciąż działa jak dawny mechanizm przetrwania.

Wewnętrzne Dziecko i Wewnętrzny Krytyk: czym są te części

Wewnętrzne Dziecko nie jest „złe”. To w nim są zapisane i przez nie ujawniają się:
kreatywność
świeżość spojrzenia
ciekawość świata
radość życia

Problem zaczyna się wtedy, kiedy ono przejmuje decyzje w sytuacjach, które wymagają dorosłej sprawczości.

Podobnie z Wewnętrznym Krytykiem. Może sabotować, ale może też mobilizować, jeśli jest „ustawiony” w zdrowej roli. To nie jest walka z częścią. To jest opieka nad częścią, żeby nie musiała krzyczeć. Więcej na ten temat opowiem już na następnym spotkaniu.

Najważniejszy zwrot akcji w procesie regresji

W regresji kluczowe jest jedno: nie pracujesz z emocją „z głowy”, lecz tą, którą pokazuje ciało i podświadomość.

„Pytasz podświadomość: jaka to emocja? Okazuje się, że to nie lęk, tylko wstyd.”

To jest moment, w którym wiele osób doświadcza efektu „aha”. Bo ktoś, kto mówi: „Boję się wystąpień publicznych”, otrzymuje jasny sygnał w transie hipnotycznym: „To nie strach, lecz wstyd”. I dopiero wtedy pojawia się większe zrozumienie tego problemu.

Most regresywny: to nie jest “grzebanie się” w przeszłości

Most regresywny nie polega na „szukaniu wspomnień”, analizie. To jest przejście po odczuciu w ciele do pierwszego momentu, kiedy ta emocja powstała.

„Przenosimy po moście do pierwszego wydarzenia, kiedy poczułeś tę emocję.”

Dlatego w regresji tak ważne jest pytanie kontrolne: czy to było pierwszy raz, czy już znałeś to uczucie?

Jeśli tak, to znak, że należy wejść głębiej i znaleźć sytuację, która była wcześniej. Czasem dużo wcześniej. Tak daleko, aż trafimy na pierwszy zapis tej emocji w ciele.

Dlaczego “boję się występować publicznie” może mieć korzenie w Twoim dzieciństwie?

Wyobraź sobie taką sytuację: kompetentny, inteligentny mężczyzna na ścieżce awansu. Szef mu ufa. Zespół czeka. A on w kluczowych momentach… zaciska gardło. Głos nie płynie, ciało chce uciekać, umysł naciska: „ogarnij się”, ale organizm ma własny plan.

Podświadomość wskazuje emocję: wstyd.

Most regresywny przenosi go do sytuacji, która na pierwszy rzut oka wygląda „logicznie”: szkoła, apel, ma 10 lat. Ma coś powiedzieć, a gardło się zaciska.

Ale pytanie kontrolne ujawnia prawdę: „Znałeś to uczucie wcześniej?”
Tak.

Więc trzeba cofnąć się jeszcze wcześniej. Mężczyzna wspomina: mam 5 lat, jestem na przyjęciu rodzinnym i słyszę: „Powiedz wierszyk”. Niby nic. A jednak ciało pamięta.
Znowu pytanie: „Znałeś to wcześniej?”
Tak.

I dopiero wtedy dochodzimy do pierwszego zapisu. Mężczyzna ma około 1,5 roku, jest noc. W pokoju z małym chłopcem jest jego ojciec. Dziecko zsiusiało się w łóżko, na co ojciec reaguje krzykiem. Dziecko chce coś „powiedzieć”, ale nie umie. Zacisk. Wstyd. To jest ten pierwszy raz.

To nie jest magia. To jest połączenie: emocja, ciało i interpretacja sytuacji w wieku, w którym nie masz jeszcze zasobów dorosłego.

Najważniejsza zasada regresji: nie zmieniasz wydarzeń. Robisz coś znacznie ważniejszego.

„Nie zmieniamy sytuacji. Dajemy dziecku opiekę, której wtedy potrzebowało.”

Regresja nie polega na tym, że „cofamy czas”. Nie poprawiamy historii. Nie kasujemy faktów.

Zmieniamy to, co zostaje w ciele i w decyzjach. Dajemy zasób tam, gdzie kiedyś go nie było:
uznanie emocji, bezpieczeństwo, wyjaśnienie, obecność, przytulenie, zgodę na bycie małym.

To jest moment, w którym stary zapis przestaje rządzić dorosłym życiem.

Integracja: Dziecko odzyskuje zasób, Dorosły odzyskuje wybór

W regresji dochodzi do spotkania dwóch części, które dotąd żyły jakby osobno.

Dorosły przynosi rozumienie, spokój, realne zasoby i bezpieczeństwo

Dziecko przynosi żywotność, czucie i prawdę emocji

I wtedy dzieje się coś bardzo charakterystycznego:

„Ja się zmieniłem. To i ty możesz się zmienić.”

To jest moment integracji. Nie „naprawy” człowieka, tylko połączenia człowieka. Dorosły wraca do teraźniejszości z inną możliwością reakcji. A ciało przestaje reagować automatycznie w sytuacjach, które dziś nie są już zagrożeniem.

Co to zmienia w praktyce?

Po dobrze przeprowadzonej regresji często nie ma „efektu wow na scenie”, tylko jest coś bardziej wartościowego: spokój w środku i poczucie wyboru.

To nie znaczy, że nagle ktoś staje się mówcą. Czasem następny krok jest bardzo konkretny: to decyzja o pójściu na kurs, ćwiczenie głosu, trening prezentacji.

Różnica jest taka, że wcześniej ciało mówiło „nie da się”. A po regresji ciało przestaje blokować. I wtedy można budować umiejętność, na którą wcześniej ciało nie dawało przyzwolenia.

Dlaczego to działa właśnie w hipnozie

Bo w hipnozie omijamy „punkt krytyczny”, który racjonalizuje i broni dostępu do źródła. A podświadomość dopuszcza do pierwszego zapisu emocji, który stoi za dzisiejszym automatem.

Chcesz sprawdzić, czy to dla Ciebie?

Dołącz do kolejnego live’a i posłuchaj, jak rozbieram na czynniki konkretne techniki i przypadki. Kolejny live już w kwietniu – przyjrzymy się częściom: Wewnętrznemu Krytykowi i Wewnętrznemu Dziecku. Masz też szansę na zadawanie pytań. A jeśli wolisz spróbować, jak trans zadziała w Twoim przypadku – umów się na konsultację (formularz poniżej).

Pamiętaj, możesz skorzystać z pomocy, nie musisz być sam/a z własnymi problemami.