Przyjrzymy się dziś procesowi, który nazywa się “Wybaczenie sobie i innym w transie hipnotycznym”, a także regresingowi i terapii części. To proces, który zaczyna się od momentu, kiedy zostaliśmy skrzywdzeni, jednak nie kasuje przeszłości. Zmienia dziś naszą reakcję i oddaje sprawczość. W tym spotkaniu opowiadam, jak wygląda proces wybaczania wspierany hipnozą: krok po kroku, z bezpieczną strukturą i realnym domknięciem emocji.

Zapraszam!

Obejrzyj odcinek lub posłuchaj nagrania:

Jeśli interesuje Cię ten temat, zajrzyj na mój kanał na YouTube, gdzie znajdziesz pełną playlistę Rozmów o gniewie. Możesz też przeczytać poprzednie wpisy blogowe, w których poruszam ten temat.

Po co łączyć wybaczanie z transem hipnotycznym

Wybaczanie to decyzja emocjonalna i somatyczna, nie tylko intelektualna. Trans hipnotyczny daje warunki, w których łatwiej dotrzeć do przyczyny bólu, a nie jedynie do narracji o nim. W stanie transu maleje „hałas” krytycznego dialogu wewnętrznego, rośnie koncentracja, a ciało wchodzi w stan relaksu. Dzięki temu można powiedzieć prawdę do końca, bez autocenzury, oraz bezpiecznie uwolnić ładunek z ciała. To skraca drogę od „rozumiem, że warto wybaczyć” do „czuję, że puszczam”. Dodatkowo trans hipnotyczny pozwala pracować także wtedy, gdy sprawcy nie ma, bo pracujemy z własną pamięcią i emocjami, a nie z drugą osobą. Dzięki temu proces wybaczania staje się łatwiejszy, a dla niektórych – w ogóle możliwy.

Czym wybaczenie jest, a czym nie jest

Wybaczenie jest wewnętrznym domknięciem reakcji na krzywdę. To decyzja: „przestaję karmić tę więź energią złości i poczucia krzywdy”. Nie cofa faktów, nie unieważnia granic, nie zobowiązuje do powrotu do relacji. Wybaczenie nie jest aktem „dla sprawcy”, lecz aktem higieny psychicznej dla siebie. Nie oznacza też zapomnienia ani pogodzenia się z przemocą. Może współistnieć z działaniami prawnymi, ograniczeniem kontaktu czy zero-tolerancją na przyszłość. Najkrócej: wybaczenie to zmiana Twojej relacji z przeszłością, nie obowiązek wobec drugiej strony.

Warto zadać sobie następujące pytania:

Czym dla mnie jest wybaczenie?
Czy według mnie jest wybaczenie?
Czy jest to wartościowe, czy dobrze jest wybaczyć?
Czy wybaczać, czy lepiej nie wybaczać?
Co to jest dla mnie, jak ja się z tym czuję?
Czy kiedyś wybaczyłem, czy kiedyś wybaczyłam i co się wtedy stało?
Czy wybaczyłam za wcześnie, czy wybaczyłam i zaufałam i znowu ktoś mnie zranił?

Jeżeli jesteś w takim momencie, kiedy masz co wybaczyć innym, ale też masz co wybaczyć sobie, to to jest moment, by posłuchać lub obejrzeć zapis tego spotkania.

Scena pracy: biały pokój i dwa krzesła

„Biały pokój” to prosta, bezpieczna wizualizacja. Widzisz jasną przestrzeń, w której stoją dwa krzesła: mówienia i słuchania. Najpierw siedzisz na krześle mówienia i wypowiadasz wszystko, co niewypowiedziane: fakty, konsekwencje, uczucia. Na krześle słuchania siada osoba, której chcesz wybaczyć. Ta osoba, która skrzywdziła Cię najbardziej, siada na tym krześle i słucha. Gdy ładunek słowny i somatyczny zaczyna schodzić, następuje zamiana ról: siadasz na krześle słuchania, a na krześle mówienia „pojawia się” głos sprawcy. To pozwala usłyszeć skruchę, wyjaśnienia lub – jeśli jej brak – skonfrontować się z tym brakiem w bezpiecznych warunkach. Ta scena działa, bo angażuje i umysł, i ciało: mówisz, słyszysz, czujesz, a nie tylko myślisz.

Protokół wybaczania w hipnozie krok po kroku

1. Przygotowanie. Ustal intencję na dziś jednym zdaniem, na przykład: „Chcę odzyskać spokój w sprawie X”. Zapewnij sobie ciszę i komfort, usiądź stabilnie, rozluźnij barki, oddychaj tak, aby wydech był dłuższy od wdechu.
2. Wejście. Zamknij oczy, skup się na głosie prowadzącego i oddechu. Zauważ ciężar ciała, rozluźnij mięśnie wokół oczu, szczękę, brzuch. Pozwól myślom odpływać razem z wydechem.
3. Biały pokój. Zobacz jasną przestrzeń i dwa krzesła. Usiądź na krześle mówienia. Na krześle słuchania posadź osobę lub „część siebie”, której chcesz wybaczyć.
4. Prawda do końca. Wypowiedz trzy bloki zdań: „Skrzywdziłeś mnie, gdy…”, „Wtedy czułam/czułem…”, „Przez to w moim życiu…”. Mów prosto, w czasie przeszłym i teraźniejszym.
5. Uwolnienie emocji z ciała. Skup energię emocji w jednej dłoni. Napnij i rozluźnij przedramię kilka razy, uderz w poduszkę lub dociśnij dłonie o uda, aż poczujesz rozprężenie. Oddychaj długo.
6. Zamiana ról. Usiądź na krześle słuchania. Pozwól, by na krześle mówienia pojawiła się odpowiedź sprawcy. Usłysz: skruchę, tłumaczenie, albo pustkę. Zauważ, co to robi w ciele.
7. Negocjacja domknięcia. Jeśli potrzebujesz zadośćuczynienia symbolicznego, nazwij je teraz. Na przykład: „Usłyszeć przeprosiny”, „Uznanie mojej krzywdy”, „Zapewnienie, że to się nie powtórzy”.
8. Decyzja. Zapytaj siebie: „Czy jestem gotowa/gotów wybaczyć dziś – dla siebie” Jeśli tak, wypowiedz na głos: „Wybaczam ci. Wybieram siebie.” Jeśli nie, nazwij, czego jeszcze potrzebujesz i zakończ sesję z planem powrotu.
9. Domknięcie. Trzy spokojne oddechy, dłonie na sercu, jedno zdanie kończące, na przykład: „Wracam do siebie.” Otwórz oczy, napij się wody, zrób krótką notatkę z wnioskami.

Kiedy proces nie działa i jak z tym pracujemy

Brak słów, pustka lub chaos to też informacje. Często oznaczają, że ładunek jest jeszcze zbyt duży albo że warunek bezpieczeństwa nie jest spełniony. Pomaga rozbicie tematu na mniejsze epizody, praca najpierw z ciałem (oddech, rozluźnianie oczu i szczęki) oraz dopuszczenie formuł pomocniczych: „Najbardziej skrzywdziłeś mnie tym, że…”, „Wtedy czułam/czułem…”. Jeżeli po stronie „sprawcy” słyszysz wyłącznie bunt, prowadzący przejmuje dialog i pomaga dotrzeć do sensownego domknięcia na dziś, nawet jeśli decyzja brzmi „nie wybaczam teraz”. To pełnoprawny wynik, pod warunkiem że wiesz, co jeszcze jest potrzebne do gotowości. W praktyce opór zwykle topnieje po skutecznym uwolnieniu z ciała; bez tego umysł krąży w kółko.

Efekty i integracja po sesji transu hipnotycznego

Najbliższe godziny po procesie to czas na łagodność wobec siebie. Typowe są lekkość, senność albo wzruszenie. Dobrze działa krótki spacer, ciepła herbata, notatka z trzema punktami: „co puściło”, „co mnie zaskoczyło”, „co robię inaczej od dziś”. W kolejnych dniach obserwuj sygnały w ciele w momentach, które wcześniej odpalały złość lub lęk. Jeśli reaktywność wraca. Integrację wspiera też aktualizacja granic na przyszłość: jedno zdanie, które powiesz następnym razem, gdy sytuacja będzie podobna. W relacjach decyzja o kontakcie pozostaje osobnym wyborem, wybaczyć można bez powrotu. W biznesie i życiu prywatnym efektem ubocznym często bywa większa klarowność decyzji, lekkość w mówieniu „nie” i mniejsza potrzeba kontroli.

Chcesz sprawdzić, czy to dla Ciebie?

Dołącz do kolejnego live’a i posłuchaj, jak rozbieram na czynniki konkretne techniki i przypadki. Kolejny live już w lutym – przyjrzymy się metodzie regresingu. Masz też szansę na zadawanie pytań. A jeśli wolisz spróbować, jak trans zadziała w Twoim przypadku – umów się na konsultację (formularz poniżej).

Pamiętaj, możesz nauczyć się zarządzać gniewem, nie musisz być z tym sam/a.